5.10.11

στέκεσαι στην μισάνοιχτη πόρτα και ρίχνεις κλεφτές ματιές καθώς γδύνομαι
προσποιούμαι ότι δεν σε έχω δει και αρχίζω να μουρμουράω έναν άγνωστο σκοπό
στρώνω κάπως βιαστικά το κρεβάτι και ψάχνω για δεύτερο μαξιλάρι...
δεν βρίσκω..
καλύτερα..
ανοίγεις διακριτικά την πόρτα και πλησιάζεις προς εμένα
οι γυμνές πατούσες σου κάνουν το ξύλινο πάτωμα να διαμαρτύρεται
σου χαμογελάω
αλήθεια είσαι εδώ
αλήθεια είμαστε εδώ
ακουμπάς στο κομοδίνο ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι
"θα βάλω και λίγο ρούμι μέσα"..σου λέω
"ε τότε πιστεύω ήρθε η ώρα για Bowie"..μου λες
α
φ
ή
ν
ο
μ
α
ι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου