20.1.11

ψιτ,να σου πω λίγο;

να μωρέ...
ήθελα να σου πω για τους εφιάλτες που με κρατάνε ξύπνια νύχτες ολάκερες..
και για το φάντασμα που έχει στοιχειώσει το δωμάτιό μου...
χώνομαι βαθιά κάτω από την κουβέρτα για να μην ακούω να σέρνει τα βήματά του κάνοντας το ξύλο να τρίζει
μα είναι απλά μια κουβέρτα-τι να μου κάνει;
κλείνω τα αυτιά μου
το μυαλό παίζει ύπουλα παιχνίδια
τα ξυπόλητα πόδια μου παγώνουν
μάχη κανονική κάτω από την κουβέρτα σου λέω...
ιδρώνω,ξεσκεπάζομαι
κρυώνω,σκεπάζομαι
πάλι τρίξιμο
τι ώρα πήγε γαμώτο;
ούτε στάλα φως
μένω ακίνητη με μάτια ορθάνοιχτα
ώρες,ώρες,ώρες
ξυπνητήρι
σηκώνομαι
πόνος-πόνος;μα πού στο διάολο χτύπησα το δάχτυλό μου;
είμαι εγώ που περπατάω-;


-και για πες!τι άλλα?
-καλά..εδώ..(τι να σου λέω..έχεις κι εσύ τα δικά σου.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου