10.1.11

ω


θα το ξαναπώ
μου αρέσει υπερβολικά πολύ να περπατάω ξημερώματα από το Πανεπιστήμιο μέχρι το Σύνταγμα.-



δεν βιαζόμουν καθόλου
κοντοστάθηκα απέναντι από το φωτεινό κτίριο και με μάτια ανοιχτά είδα το πιο όμορφο όνειρο
κόσμος παντού και φασαρία
τζάμια να σπάνε και μπογιά να ρέει άφθονη
άλλοι κλαίνε,άλλοι γελάνε
μέσα στον ενθουσιασμό,σε ξαναβρήκα
έβαλες μπογιά στα χέρια σου και ζωγράφισες ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου
πασαλειφτήκαμε
δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα έτσι κοιτάζοντας το φωτεινό κτίριο
επανήλθα κάπως απότομα
ψηλός άντρας με κράνος ζητάει φωτιά
"είσαι λάθως"
απομακρύνομαι
θα γυρίσω.


1 σχόλιο: