2.1.11

Δάφνις και Χλόη

Γύρευε λοιπόν από τη Χλόη να του δώσει όλα όσα ποθούσε, πλαγιάζοντας μαζί του πιο πολλήν ώρα απ'ό,τι το συνήθιζαν πρωτύτερα, και νά'ναι κι οι δυο γυμνοί: τούτο μονάχα έλειπε,σύμφωνα με τα διδάγματα του Φιλητά, για να βρουν το μοναδικό φάρμακο που γιατρεύει τον ερωτικό καημό. Εκείνη ρώτησε, τι άλλο υπάρχει πέρα απ'το φιλί, το αγκάλιασμα και το ίδιο το πλάγιασμα, και τι σκόπευε να κάνει όταν θα ξάπλωναν μαζί γυμνοί.<<Το ίδιο>> της αποκρίθηκε,<<που κάνουν τα κριάρια στις προβατίνες κι οι τράγοι στις γίδες. Έχεις προσέξει ότι ύστερα απ'αυτό μήτε εκείνες κοιτάνε πια να τους ξεφύγουν, μήτε εκείνοι κουράζονται να τις κυνηγάνε; Λες και πρέπει να χαρούν την ίδια ηδονή, για να βοσκήσουνε κατόπι ήσυχα μαζί. Μοιάζει νά'ναι γλυκό αυτό το πράγμα και να νικάει την πίκρα του έρωτα>>.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου