the lake

In spring of youth it was my lot
To haunt of the wide world a spot
The which I could not love the less-
So lovely was the loneliness
Of a wild lake, with black rock bound,
And the tall pines that towered around.

But when the Night had thrown her pall
Upon that spot, as upon all,
And the mystic wind went by
Murmuring in melody-
Then-ah then I would awake
To the terror of the lone lake.

Yet that terror was not fright,
But a tremulous delight-
A feeling not the jewelled mine
Could teach or bribe me to define-
Nor Love-although the Love were thine.

Death was in that poisonous wave,
And in its gulf a fitting grave
For him who thence could solace bring
To his lone imagining-
Whose solitary soul could make
An Eden of that dim lake.

By Edgar Allan Poe

2 σχόλια:

  1. Τι να πουμε για τον Εντγκαρ Αλλαν Ποε...ειναι απο μονος του μια σχολη.Προσωπικα ειμαι θιασωτης των λεγομενων "καταραμενων ποιητων"..ισως γιατι ειναι οι μονοι οι οποιοι βγαζουν την ψυχη τους την ματωνουν με τροπο μυστηριακο,βγαζουν τπους φοβους τους στην επιφανεια και μαθαινουν να ζουν με τηνν αγωνια του θανατου μερα με τη μερα τοσο που μετα αυτη η αγωνια γινεται γαληνη..Καλο σου βραδυ κι ευχαριστω για την φιλοξενια σου.

  2. καλώς σε βρήκα :)
    έχω την εντύπωση πως έχουν αναλάβει τη "βρώμικη δουλειά"
    ματώνουν για μας,πριν από μας..