28.11.10

το αγόρι με την βαλίτσα - Μάικ Κένι

Η Κρίσια που είχε ακουμπήσει δίπλα στον Ναζ βλέπει έναν εφιάλτη.Ξαφνικά ξυπνάει πανικόβλητη και κολλάει επάνω του.

Ναζ - Τι έχεις?Τι έπαθες?
Κρίσια - Τίποτα.Δεν είναι τίποτα.
Ναζ - Έβλεπες άσχημο όνειρο,ε?Τι ήτανε?
Κρίσια - Τίποτα.Το ξέχασα.
Τίποτα.Σταμάτα να με κοιτάζεις.
Ναζ - Συγγνώμη.
Κρίσια - Μίλα.
Ναζ - Δεν ξέρω τι να πω.
Κρίσια - Πες μου μια ιστορία,Σεβάχ.
Ναζ - Εγώ δε λέω ιστορίες.Ο πατέρας μου λέει.
Κρίσια - Πες μου μια δικιά του.
Ναζ - Ποια?
Κρίσια - Όποια να'ναι.
Ναζ - Είναι μια ιστορία απ'το χωριό μου.
Κρίσια - Εντάξει.
Ναζ - Στο χωριό μας ήταν ένας τσιγκούνης που δεν έδινε τίποτα σε κανέναν. Και την αναπνοή του ακόμη την κράταγε και δεν την έβγαζε.
Μια μέρα έπεσε στη λιμνούλα του χωριού.
Δεν ήξερε κολύμπι και η λιμνούλα ήτανε βαθιά.
Πνιγόταν και φώναζε βοήθεια. Τρέξανε οι χωριανοί να βοηθήσουν. Του φωνάζανε "Δώσε μας το χέρι σου.Δώσε μας το χέρι σου!" Αλλά ο τσιγκούνης τίποτα. "Δώσε μας το χέρι σου!" Όχι.
Τότε έφτασε ο πατέρας μου και είδε τι γινόταν.Πήγε κοντά στο νερό,άπλωσε το χέρι του και είπε "Πιάσε το χέρι μου.Έλα πάρ'το.Πάρε το χέρι μου."
Και τότε ο τσιγκούνης γράπωσε το χέρι του και τον τράβηξαν έξω.
Ο πατέρας μου μου είπε να το θυμάμαι αυτό όπου κι αν πάω.Δεν ξέρω γιατί.


Την είχε πάρει ο ύπνος.
Φαινόταν πιο μικρή όταν κοιμόταν.
Και πιο καλή.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου